← Alle columns

Live from the happy vineyard

Column #519

Terug op school in Gardonne (deel 2)

Een jaar na de eerste aanplant kochten wij in 2011 in het met goud geplaveide Saint-Émilion een tractor en bouwden een oude horizontale spuitmachine om tot een verticale pulverisateur. In korte broek en T-shirt reden we rond in de open Ford 2000 uit 1968 om de wijnrankjes te bespuiten. Hoe fout is dat. Daar kun je voor de gevangenis in, leer ik. Het middagprogramma gaat ondanks de afterlunch dip in een moordend tempo door. En de trainster informeert bij iedereen naar de huidige werkwijze: hoe vullen wij de pulverisateur? Waterslangetje erin hangen, meld ik, hoe anders? Fout! Daar hoor je een waterafvulinstallatie voor te hebben. Tractor afspuiten? De trainster weet nu wie ze steeds als eerste moet vragen. Ja, dat doen we na elke spuitbeurt op het grasveldje naast de wijngaard, meld ik. Fout! Een betonnen afspuitplek moeten we aanleggen met opvangbakken waarin het water verdampt en residu achterblijft, dat we jaarlijks aanbieden bij de chemische werf. Oef, dit wordt weer een bouwprojectje voor Noam, de huisaannemer.

Volgende paragraaf: sleutelbeleid. Jazeker, sleutelbeleid! Wie heeft er toegang tot de schuur, staan de kasten op slot, zijn de sleutels genummerd en is er voor elke set getekend, enzovoort. Ik bluf dat we dat op Lalande helemaal onder controle hebben. Dat bij ons de sleutels onder de plantenbak liggen, verzwijg ik. Dan, terwijl mijn hoofd allang gestopt is met wat dan ook op te nemen, is daar om 16:45 uur het proefexamen. De Acer-pc's met Windows 10 worden opgestart en na 12 minuten kan de vandaag behandelde stof getoetst worden. 10 vragen, multiple choice. Vraag 1: "Le minimum mètre ZNT est: A 6, B 12, C 50." Ik weet zeker dat dit niet behandeld is en heb enorm veel begrip voor mijn zoon die ook weleens thuiskomt met deze klacht.

Als ik met vraag 3 bezig ben te begrijpen, slaat Bernard demonstratief de Acer dicht. Klaar! En kijkt triomfantelijk om zich heen. Ik worstel door en beëindig als een-na-laatste het proefexamen. De trainster heeft de uitslag: "Hamminga, 5 goed en 5 fout." Prima, voegt ze eraan toe, niet wetende dat ik van de 5 goede er drie gegokt heb en er maar twee echt wist.

De kwelling is voorbij en we mogen naar huis. Ik treuzel wat bij het verlaten van het lokaal, want ik wil de trainster even spreken. "Stressvol?" informeert ze. Ja, enorm, lieg ik. We praten nog wat door en ze stelt me gerust. Met iets meer vertrouwen in de goede afloop rij ik huiswaarts, bel mijn broer en spreek af dat hij het mag proberen als ik zak voor het examen. 's Avonds schrijf ik alle afkortingen waar ik nog nooit van gehoord heb uit de syllabus over en ga stampen.

Vrijdagochtend meld ik me weer in Gardonne; de trainster verwelkomt me met twee zoenen. Dat klinkt spannender dan het is: Fransen zoenen elkaar elke ochtend bij aankomst op het werk. Alhoewel, Bernard krijgt een hand. De marteling gaat verder, waarbij het me wat makkelijker afgaat dan gisteren. Nog sterker: aan het einde van de ochtend heb ik van de 10 proefexamenvragen er maar 1 fout. Tijd voor de lunch. Stéphanie, die erg rustig is, vertelt het groepje dat ze psychologe is en voor haar wijnboerenman het certificaat gaat halen. Goed idee! Bernard heeft zijn zoon vandaag meegenomen naar het restaurant en stelt mij vol trots voor. "Papa zit op cursus met een Deense wijnboer," vertelt hij. Dat laten we maar zo.

Na weer een geweldige lunch van €8,- terug naar het laatste dagdeel en dan examen. Wijn bij de lunch is echt een slecht idee als je het wettelijk kader van de Europese Gemeenschap en deze phytosanitaire probeert te begrijpen. Het proefexamen is dan ook desastreus: van de tien vragen 3 goed. Merde! We mogen even naar buiten terwijl de trainster de Acers prepareert. En dan gaat het gebeuren: examen. Enorm officieel vraagt de trainster wie er aanwezig is en of jij dat ook echt bent. Dan dertig vragen in een uur beantwoorden. Na een half uur ben ik klaar, maar het hele uur moet uitgezeten worden. De trainster kan van alle Acers de uitkomsten zien en knipoogt naar me. Et voilà, de officiële diploma-uitreiking: Monsieur Hamminga, 26 van de dertig goed beantwoord! Daar kunnen we mee thuiskomen. Helaas moet ik snel naar huis, want er wacht een groep vrijwilligers uit Nederland op Lalande. Ik bedank haar hartelijk en rij fluitend naar ons domein. Over 5 jaar op herhaling.