← Alle columns

Live from the happy vineyard

Column #518

Terug op school in Gardonne (dag 1)

Na jaren gebruik te hebben gemaakt van de licentie van de burgemeester om te mogen spuiten in de wijngaard tegen schimmels en de daarbij behorende biologische producten te mogen kopen, is het de hoogste tijd om zelf de licentie te halen. Een opleiding die volgens Pascal helemaal niets voorstelt. "Als je weet dat je bestrijdingsmiddel niet moet opeten, ben je geslaagd," zegt hij. Maar wel verplicht twee dagen luisteren, voegt hij toe. Na wat heen en weer gemail en eindeloze documenten opgestuurd is het dan zover: de formation phytosanitaire in Gardonne, op de burelen van Agridor, staat gepland. Donderdag negen uur 's ochtends aantreden betekent 7:15 vertrekken vanaf Lalande. Zo om 8:45 arriveer ik en word ik door een vrolijke jongen begeleid naar de opleidingsruimte. Een sober zaaltje met een overheadprojector, Acer-laptops en een beamertje, je kent ze wel. De trainster verwelkomt me en biedt koffie aan.

Een stevige boer staat als aan de grond genageld tegen de muur van het zaaltje en kijkt strak voor zich uit. Ik stel me voor en steek een hand uit. Bernard heet de goede man; hij beantwoordt de begroeting met enorme knuisten. De trainster rommelt wat in haar computer en Bernard staat weer verstijfd tegen de muur, strak voor zich uit kijkend. Even het ijs breken: ik vraag aan Bernard of hij ook wijnboer is. "Que?" De goede man verstaat me niet en in wat andere bewoording vraag ik nogmaals naar zijn beroep. Wederom: "Que?" Nou lekker dan.

Ik ga achter het naambordje met Hamminga zitten en open de map met het opleidingsmateriaal. Nonchalant blader ik wat door de syllabus. Maar wat is dit in hemelsnaam? Chemische formules en wetteksten met verwijzingen staren me aan. Verbijsterd staar ik terug. Ik ben bij de verkeerde opleiding, dat kan niet anders. Dit is niet wat Pascal beloofde. Maar het staat er toch echt op de voorpagina: "formation phytosanitaire voor beslissingsbevoegden". Ik blader nog eens door de syllabus en constateer dat er pagina's zijn waar ik geen enkel woord herken, laat staan de betekenis weet. Wat nu? Weggaan is ook zo treurig. En wat ik mezelf altijd voorhoud, "show up and speak up", doen we ook nu.

De medecursisten druppelen binnen, allemaal vrolijke Fransen die er lekker twee dagen tussenuit zijn. Klokslag negen start de trainster met de introductie. Zonder rekening te houden met mijn niveau Frans ratelt ze in het tempo dat je wel kent van de Franse radio. Een mitrailleursalvo aan woorden wordt afgevuurd op de cursisten. Dat gaat ongeveer zo: tatatatatatatatata tatatatatata, introduction, tatatatata tatatatatata, Monsieur Hamminga. Stilte. En iedereen kijkt verwachtingsvol naar mij. Voorstelrondje, schat ik in. Maar dit is bekend terrein. Ik heb mezelf al zeker duizend keer voorgesteld in allerlei settings. Dus ik steek van wal: Albert Hamminga, wonend in Amsterdam met Jennifer en 4 kinderen (altijd iets persoonlijks vertellen!), en ik werk daar als adviseur en vertel over opa die een domein kocht in 1963 en dat mijn broer en ik nu parttime wijnboer zijn geworden. Trots kijk ik de trainster aan, die me bemoedigend toelacht. De andere cursisten liggen in een deuk en slaan zichzelf op de knieën van het lachen. Als de anderen aan het woord komen, begrijp ik dat de vraag was welke bestrijdingsmiddelen ik gebruik en of ik biologisch werk.

Na het eerste rondje verklapt de trainster het programma. We hebben vandaag les tot 17:30, lunchen gezamenlijk in een restaurant en vrijdag idem, met om 16:00 een examen. Examen? Hoezo? Er is toch alleen opkomstplicht en dan krijg je de licentie? Nope: examen, en je moet slagen. Dat examen bestaat uit 30 vragen waarvan je de helft goed moet hebben. Hoe gaan we dit in vredesnaam doen? Die licentie hebben we echt nodig nu alle vergunningen op naam van onze Franse firma staan. De trainster begint over Europese wet- en regelgeving en gebruikt bizar veel PowerPoint-sheets die net lang genoeg worden getoond dat ik alleen de kop kan lezen en vertalen. We ploeteren door en het wordt nu ook nog gezellig interactief. Hoe vaak evalueert iedereen het eigen opgestelde risicoplan, verplicht om te hebben op straffe van €1500,- boete, en hoe bespreek je dat met de salariés? Bespreken met Hervé? Kansloos, lijkt me. Kortom: een super serieuze aangelegenheid.

Om 12 uur lunch. Dat doen we met de hele groep in een restaurant op 5 minuten lopen. Daarheen lopend spreek ik met Vincent Alexis, een coole wijnboer, type hipster, die 50 ha wijn verbouwt in Bergerac. Vierde generatie vigneron, maar liefst. Pécharmant, Monbazillac, hij maakt alle mooie wijnen en geheel bio. Mooie vent die zo met zijn wijnen bij de boys van "Wilde Wijnen" in het virtuele schap kan. We bestellen de plat du jour bestaande uit steak bavette, frites, salade, pichet wijn 1/4 en koffie toe. BAM, €8,-! En veel beter dan die vermaledijde Loetje.

Wordt vervolgd.