← Alle columns

Live from the happy vineyard

Column #530

Bottelen met de hotelschool

"Is er nog een beetje?" vraagt Oliver. De bottelequipe met Didier en zijn studiegenoten Boaz, Julian, Zia en Oliver van Hotelschool The Hague, vestiging Amsterdam, is om 22:00 uur 's avonds aangekomen. En traditiegetrouw heeft Sammy op de eerste avond paella gemaakt. Het is al laat, dus we eten binnen. Er staat een pan op de houtoven, genoeg voor het hele dorp denk ik, daarmee vergetend hoeveel die gasten van begin 20 eten. Alles gaat op: 20 kippenbouten, 2 kilo rijst en dito fruits de mer. Bizar. Wij taaien om 01:00 uur af en de mannen nemen nog een afzakkertje of twee. Zoals altijd ga ik vroeg in de ochtend met Didier naar de boulangerie in Castelnaud om vers brood te halen. Six pains tradition et 6 croissants, dat moet toch genoeg zijn. Een van de mannen meldt bij terugkomst dat hij naar Les Milandes, het oude kasteel van Josephine Baker, op en neer heeft gerend. Dat is 9 km... Verder krijgt iedereen 4 gebakken eieren met spek. Per persoon dus.

We hebben een dilemma: de waarden van de te bottelen wijn zijn nog niet binnen van het lab. Niet dat we iets geks verwachten, maar we nemen het zekere voor het onzekere en schuiven deze bottel-taak naar zaterdag en zondag. Deze niet te stuiten gasten willen iets te doen hebben, dus we gaan de gesnoeide velden opbinden. De latte met 7 ogen moet aan de onderste ijzerdraad worden vastgemaakt met een ingenieus bindapparaat dat even duurt voordat je de techniek meester bent. Maar zodra dat lukt, gaan ze ook als een speer. In de middag arriveert goede vriend en zeer frequent bezoeker van Lalande, Ruud. Al 14 jaar, als ik zo terugreken. En daarvoor veel zakelijk samengewerkt. Mooi mens en drummer van Lionel Richie in de Amsterdam Arena, maar dat is een ander meesterlijk onwaarschijnlijk verhaal.

De bottellijn is opgesteld. De bottelmachine, ooit gekocht van Rudolf, een wijnboer uit Noord-Holland, vult 6 flessen tegelijkertijd af. De ideale maat voor kleinere wijnboeren. Julian bedient de kurkenmachine met verve, ook al zo'n vernuftig apparaat. We slaan er Diam-kurken in die voorkomen dat er zogenaamde kurksmaak ontstaat; de stof TCA is de boosdoener. Didier verwijdert het schuim van de kurk na het inslaan met wat sulfietwater. Sammy wrijft de fles op en Ruud labelt de voor- en achterkant. Boaz, Oliver en Zia vouwen, vullen en labelen de dozen en brengen ze naar de cave. En zo werken we aan één stuk door tot het vat met de Cuvée VII uit 2023 leeg is.

Didier is sous-chef bij Cecconi's, het restaurant van Soho House in Amsterdam. Hij is de baas bij ons in de keuken en bereidt de beste pasta ever. We willen het recept, maar hij deed maar wat met de ingrediënten die voorhanden waren, zegt hij. Farfalle met croutons gebakken in sardientjes, "voor de bite", zegt hij. Niet normaal zo goed!

De volgende dag is er geen interesse om mee te rijden naar de boulangerie. Er was blijkbaar weer een nachtelijk feestje dat enigszins uit de hand liep. In hetzelfde menselijke treintje bottelen we de El Bulli 2022. Dat is een 100% cépagewijn van cabernet sauvignon. Na 3,5 jaar rijpen op eikenhout is het een godendrank geworden. Een krachtige naam voor een krachtige wijn, vinden wij.

Nu we wat spierkracht in huis hebben, besluiten we aan het einde van de dag de gekochte wijnklimaatkasten op te halen. Roelien, de beste makelaar van de Périgord, had ons op deze buitenkans gewezen. We komen aan bij een dame die teruggaat naar haar thuisland na 30 jaar in de Périgord gewoond te hebben. Een keurig, Zwitsers aangeharkt domein met elektrische poort verwelkomt ons. We laden de klimaatkasten in en de heren studenten krijgen een fooi voor een biertje onderweg. Zo lief.

Het weekend vliegt voorbij en maandagochtend rijden de studenten in het gehuurde busje terug naar Amsterdam. Sammy vliegt ook terug om een weekje bij haar moeder te verblijven. Voor mij dus een paar dagen solitair, omgeven door de louterende rust van Lalande.