← Alle columns

Live from the happy vineyard

Column #528

Snoeien met de équipe uit Libourne

Na ons avontuurlijke verblijf in Thenay, waar we in alle vroegte een geweldig ontbijt geserveerd kregen met een van de betere croissants en vers geperst sap, rijden we maandagochtend naar Lalande. Het is heerlijk weer en in twee uur zijn we bij Souillac waar we de snelweg afgaan. We gaan hier proviand voor de komende dagen inslaan. De vertrouwde Carrefour is veranderd in een Leclerc-supermarché. Een wonderlijk fenomeen hier: om de 10 jaar is er een supermarktketen die alle bestaande winkels opkoopt en omdoopt naar een nieuw label.

Een uurtje later komen we in volle zon aan op Lalande. Alles ziet er goed uit. We hebben geen schade van de stormen die hier huishielden en ook de wekenlange regen is keurig afgevoerd. Voor het huis ligt de stapel beloofde gekloofde houtblokken. Alle ramen gaan open en we stoken de houtkachel op. Dat is altijd lastig de eerste keer van het jaar. De kou zit dan nog in de schoorsteen en die trekt dan voor geen meter. We gaan ook meteen de wijngaard in om te kijken of de vignes niet al te veel zijn uitgelopen. We zijn namelijk erg laat met snoeien doordat twee snoeiers uit het dorp half wel en half niet kwamen snoeien. Na inspectie blijkt dat ze 900 stokken gesnoeid hebben en het gesnoeide hout hebben laten hangen. Ook vandaag zijn de heren afwezig, met de smoes die ze appen: "We hebben geen snoeischaren vandaag." Die hoeven we niet meer.

De andere équipe uit Libourne komt woensdag in plaats van dinsdag, melden ze per sms. Ook dat nog. Door het late snoeien lopen we het risico dat de wijnranken al wakker zijn en na het snoeien continu levenssappen gaan pompen naar de snoeiwond en daarvan uitgeput raken. Maar het ziet er goed uit. Door de relatief koude nachten zijn de planten gelukkig nog in winterslaap. Ook in de kelders is het rustig. We proeven de wijn uit elk eikenhouten vat en zijn blij!

We zitten woensdagochtend net aan de koffie als we gebeld worden: "Bonjour, nous sommes chez vous," en ratelt onverstaanbaar door. Het is half acht en de snoeiers uit Libourne zijn er. Dat was dus een bijzonder vroeg vertrek voor de mannen. Een sympathieke grote kerel schudt me de hand, loopt door het natte gras en ik vertel hoe we de snoei willen hebben: guyot simple, met zeven ogen aan de latte en twee aan de courson. "Prima," zegt hij en roept de 4 mannen die slaperig uit hun auto rollen. We zijn met 4 snoeiers in plaats van 6 en de takkentrekkers komen morgen, meldt hij. Gaat hier dan nooit iets volgens plan? En eten maken hoeft niet, want het is ramadan. In hoog tempo bewegen de mannen door de wijngaard. Later reken ik uit dat ze gemiddeld 300 stokken per uur snoeien. Dat zijn er 5 per minuut... De opzichter blijft in de auto en snoeit niet mee.

Ik rij in de loop van de ochtend met hem naar onze andere velden in Grezelle en hij vertelt dat zijn vader 45 jaar geleden uit Marokko is gekomen en 40 jaar een entreprise viticole had. Hij hielp wijnboeren met het werk in de wijngaarden en is vorig jaar met pensioen gegaan en woont weer in Marokko. Hijzelf heeft naast dit werk, dat hij overnam van papa, een autodeukherstelbedrijf in Bordeaux, "maar met salariés," vertelt hij trots. Als je medewerkers in vaste dienst hebt, ben je een koning, begrijp ik. Aan het eind van de dag krijg ik een telefoontje met de mededeling dat alle 9200 stokken gesnoeid zijn. Ongelooflijke prestatie, en dat zonder te eten de hele dag. Bravo! De takkentrekkers zullen van het weekend komen, belooft hij.

De temperatuur in huis stijgt veel sneller dan andere jaren, de warmte zit snel in de muren en het blijft nu ook zonder te stoken 15 graden. In Nederland heb je dan in huis een jas aan, maar hier voelt dat anders. 's Avonds maken we uiensoep met gruyère en stokbrood volgens het recept van Julia Child. Het kost wat tijd, maar zo lekker!

Over een week komt Didier met 7 medestudenten bottelen, dus we moeten alles in gereedheid brengen. Wijnmonsters brengen we naar het Oeno Centre in Bergerac om te weten wat de waarden zijn en of er nog aan de wijn geknutseld moet worden. De belangrijkste aanbeveling van het labo is filteren. Dat doen we niet altijd, maar het aantal losse deeltjes is te hoog, dus dit jaar wel. We halen de bedrukte Diam-kurken op en de etiketten zijn onderweg per post, de dozen zijn al gebracht en we missen alleen nog de flessen. Best belangrijk als je gaat bottelen. Toch maar weer eens bellen met Agridor, de flessenboer.

Zaterdagochtend zijn we vrij en gaan naar de markt in Belves. Heerlijk kneuterig Frans marktje met kaas, groente, vis, wijn, worst, oesters en een kippenboer. En de leverancier van plantjes voor in je moestuin. Daar is het nog wat te vroeg voor, maar de bestelformulieren vullen we alvast in tijdens de koffie bij onze vriendin van restaurant Soupçon. Onze lieve vrienden Nella en Andrew zien we weer na 4 maanden. Pascal, onze burgemeester, appt of we zondag na de gemeentelijke verkiezingen een drankje komen halen. Dan ben je wel overtuigd van de overwinning, denken we. Later blijkt dat er geen tegenkandidaten zijn, vandaar.

Jusqu'à dimanche!