Live from the happy vineyard
Column #524
Live from the happy vineyard
Column #524
Als wijnboer moet je door heel wat administratieve hoepels springen. Van de maandelijkse douane-aangiftes, de bio-certificering en de verplichte labochecks moet je elke vijf jaar je certificat phytosanitaire vernieuwen. Dat certificaat heb je nodig om met biologische middelen schimmels in de wijngaard te bestrijden. Gisteren was het zover. Op tijd afgereisd naar Bergerac om eerst nog even langs Euralis te gaan om tape te kopen voor het opbinden van de lattes dat we dit weekend gaan doen. Dan naar de burelen van de Chambre d'Agriculture waar de opleiding gegeven wordt. Een aantal boeren staat buiten te wachten, rokend of vapend. En opmerkelijk: niemand op de telefoon. De oploskoffie staat klaar en ik stel me voor aan Jérôme, een wijnboer met 14 ha. Pascal, de formateur, arriveert en maant ons om 9:00 uur naar binnen.
Een troosteloos warm zaaltje, waar we de hele dag zullen vertoeven, verwelkomt ons. We zijn met acht cursisten en Pascal. Vier wijnboeren, een cantonnier, een ouvrier grandes cultures en twee wijngaardouvriers moeten vandaag de 85 PowerPoint-sheets overleven. Een voorstelrondje betekent voor sommigen het noemen van de naam, anderen weiden uit over de meeldauwproblemen van vorig jaar en de extreme regen van de afgelopen maanden. Pascal meldt dat, als we slagen, het certificaat per e-mail wordt opgestuurd en geclaimd kan worden op de website service.gouv.fr. De cantonnier steekt zijn vinger op en meldt dat hij geen e-mail heeft. Pascal vraagt of hij geen vrienden heeft met e-mail. Nou, dat moet eerst gevraagd worden.
We gaan van start. De eerste slides vliegen voorbij. Het Europese wettelijk kader wordt geschetst, waarbij bij elke wet de Franse president wordt genoemd die het initiatief hiervoor nam. Vooral Chirac komt veel voorbij. Ik sta nog niet in de Franse stand en vertaal alle slides in mijn hoofd. Dodelijk vermoeiend. Na anderhalf uur is er een oploskoffiepauze. Hetzelfde ritueel als bij aankomst herhaalt zich. De mannen staan buiten in de zon iets te overpeinzen. Ik stel wat vragen aan Pascal om een gesprek op gang te krijgen. Met zijn korte antwoorden is het duidelijk dat dit niet de bedoeling is.
Het strategisch risicoplan wordt besproken. Elke boer moet dat hebben en jaarlijks bijwerken. Iedereen knikt dat het op orde is. Ik vraag me af of dat echt zo is. In de middag komt er een bijzondere slide voorbij. Onder 90.000 Franse boeren is een enquête gehouden over de mate waarin kanker voorkomt. Dat wordt afgezet tegen het aantal kankergevallen van niet-boeren. Triomfantelijk roept Pascal dat een boer 5% minder kans op kanker heeft dan een niet-boer. Mijn vraag over de gevallen van Parkinson onder boeren, die in verband worden gebracht met bestrijdingsmiddelen, wordt weggewuifd.
Om 17:00 volgt de test. Geen individuele maar een collectieve test. Gezamenlijk moeten we de 30 vragen beantwoorden. Als ik halverwege het lezen van de vraag ben, rollen de antwoorden al over elkaar heen. Het is best moeilijk maar goed te doen als je even nadenkt; het gaat alleen veel te snel voor mij. In een half uur is de test klaar en mogen we naar huis. Vandaag krijgen we de uitslag persoonlijk per mail, behalve de cantonnier: die krijgt het via die ene vriend met e-mail.