← Alle columns

Live from the happy vineyard

Column #533

Belgen onder de linde

Het is warm, erg warm voor de tijd van het jaar. De thermometer tikt regelmatig de 30 plus aan, maar de nachten blijven wel koel. We genieten ons suf. Isabelle en kleinkind Camilla zijn er ook een weekje. Een stadskind op de boerderij leert alles over de kippen en de plantjes. Heerlijk! We zijn nog steeds de lattes aan het opbinden en werken met de intercep, een ingenieus apparaat dat het onkruid in de rij wegschoffelt. Een groot mes snijdt door de grond en een sensor zorgt ervoor dat, zodra er een wijnrank is, het mes naar binnen draait en zo alleen onkruid weghaalt en niet de wijnranken. Een traag maar bevredigend werkje.

De eerste gasten melden zich spontaan voor een proeverij. Een auto met Belgisch kenteken staat voor de poort en dan weten we inmiddels: die zijn niet knieperig met de aankoop. Nederlanders informeren naar de prijs en vertrekken met twee flesjes, Belgen daarentegen gooien de kofferbak vol met dozen wijn. We hebben ook wel eens bezoekers gehad die glazen vol wijn dronken, een deuk in de kaasvoorraad sloegen en vertrokken met de mededeling dat ze wel online bestellen. Ik herken ze inmiddels van verre, die types.

De twee gezellige echtparen uit Belgisch Limburg posteren zich onder de linde in de schaduw. Ze proeven de Cuvée VII, de Côt en de El Bulli, in die volgorde: van licht naar zwaar. Een van de dames vindt de Cuvée VII zuur. Nou, dat hebben we nog nooit meegemaakt. Bovendien wijzen onze labo-analyses wat anders uit. We streven naar een totale zuurgraad tussen de 3,5 en 3,8. Deze zit op 3,58 en dat is zeker niet zuur. Onze wijn heeft ook een malolactische gisting gehad, waarbij de harde appel- en citroenzuren worden omgezet naar de zachtere melkzuren. Maar goed, zij vindt de wijn zuur. De Côt krijgt van haar de kwalificatie "zoet". Dat is een grapje van moeder natuur. Ons brein associeert namelijk vanille met zoet en onze eikenhouten vaten geven een beetje vanillesmaak af. Maar zoet is hij zeker niet. We keuvelen wat af over de inmiddels erg goede Belgische wijnen die er op de markt zijn en dat er, met uitzondering van de Apostelhoeve-wijn uit Maastricht, geen goede Nederlandse wijnen zijn. Onze wijnen worden uiteindelijk zeer gewaardeerd en ze vinden ze ook nog keurig geprijsd. Met 4 dozen wijn in de achterbak zwaaien we ze uit.

Jérôme en Philippe, de mannen van de association des chasseurs die op onze terreinen jagen, nodigen ons uit voor het jagersfeest. We waren daar vorig jaar ook en dat is een geweldig festijn. Diep in het bos is de ultieme mancave gebouwd, met grote doorgezaagde drumvaten als barbecue. Een bar en keuken voor de inwendige mens en overal hangen geweien van herten en reeën. Het was geweldig, maar dit jaar hebben we het oud-bestuur van studentenvereniging Pigmentum op bezoek. Een reünie die al 55 jaar teruggaat. En dus moeten we dit jagersfeest laten lopen.

Maar het comité des fêtes van ons dorp heeft een repas georganiseerd in de feestzaal, waarbij Mathilde van restaurant Dôma kookt voor 120 dorpsgenoten, dat is ongeveer de helft van alle inwoners. Aan lange tafels zitten de dorpsgenoten, van gemiddeld toch wel onze eigen leeftijd, gezellig te keuvelen onder het romantische systeemplafond. Lekker eten en, ondanks matige rode wijn, is de avond weer top. Met de oud-bestuursleden nemen we tot diep in de nacht het leven door. Het leven is mooi!

A dimanche!